မြန်မာပြည်သည် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးပေါင်းစုံ အတူတကွနေထိုင်ခဲ့ကြသော တိုင်းပြည်ဖြစ်ပါသည်။ ဘာသာ မရွေး၊ လူမျိုးမရွေး ချစ်ကြည်ရင်းနှီးစွာဖြင့် ရှေးပဝေသဏီက အစပြု၍ အတူယှဉ်တွဲငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပါသည်။ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများသည် ကိုယ့်ဒေသအသီးသီးတွင် မိမိတို့ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ လူနေမှုစံနစ်များကို တည်ထောင်ကာ လွတ်လပ်စွာရပ်တည်၊ နေထိုင်ခဲ့ကြပါသည်။ သို့သော် ပဒေသရာဇ်ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် လူမျိုးအချင်းချင်း တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်၊ လက်အောက်ခံအဖြစ် အုပ်ချုပ်စိုးမိုးမှုများလည်း ရှိခဲ့ပါသည်။
ကိုလိုနီခေတ်တွင်လည်း ကျွန်ပြုအုပ်ချုပ်မှု၊ သွေးခွဲအုပ်ချုပ်မှုများအပြင် အိန္ဒိယအုပ်ချုပ်ရေးထဲ ထည့်သွင်းမှု၊ ပြန်လည်ခွဲထုတ်မှုများတွင် နယ်နမိတ်များကို အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ကုန်သွယ်ရေးအဆင်ပြေမှု အပေါ်တွင် မူတည်၍ ရွေးဆွဲခဲ့မှု များကြောင့် တိုင်းရင်းသားပြည်သူများ၏ အခွင့်အရေးများဆုံးရှုံးခဲ့ရပါသည်။ ညီညွတ်ရေး ပျက်ပြားခဲ့ပါသည်။
လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုအတွင်း အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီး ဦးအောင်ဆန်း ဦးစီးကာ တိုင်းရင်းသား ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပင်လုံညီလာခံတွင် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းကာ ပင်လုံစာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုခဲ့ကြပါသည်။ အနှစ်သာရမှာ လွတ်လပ်ရေးကို အားလုံးအတူတကွ ရယူရန်နှင့် အမျိုးသားတန်းတူရေးနှင့် ကိုယ်ပိုင်ပြဌာန်းခွင့်ကို အပြည့်အဝ အာမခံ သော ပြည်ထောင်စုကြီးကို တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်ပါသည်။
သို့သော် ခေါင်းဆောင်ကြီးများ ကျဆုံးပြီးနောက် တက်လာသော နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေးအာဏာပိုင်များ၏ ပြည်ထောင်စုမူများကို ပစ်ပယ်ခဲ့မှုနှင့် နိုင်ငံရေးပြသနာများကို ဆွေးနွေးအဖြေမရှာခဲ့မှုများကြောင့် တိုင်းရင်းသား လူမျိုးစုများ၏ လက်နက်ကိုင်တွန်းလှန်မှုများပေါ်ပေါက်လာသည်မှာ ယနေ့တိုင်ဖြစ်ပါသည်။
မိမိတို့ မြန်မာပြည်သားတိုင်း၏ တာဝန်မှာ ပြည်သူတို့၏ ဒီမိုကရေစီနှင့် လူ့အခွင့်အရေး၊ တိုင်းရင်းသား လူမျိုး များ၏ အမျိုးသားတန်းတူရေးနှင့် ကိုယ်ပိုင်ပြဌာန်းခွင့်ကို အပြည့်အဝအာမခံသည့် ပြည်ထောင်စုစံနစ် တရပ်ကို အမြန်ဆုံး တည်ဆောက်ရန်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ မဆုတ်မနစ် ဆက်လက်ကြိုးပမ်း အားထုတ်သွားကြပါရန် ဤပြည်ထောင်စုနေ့ကြီးတွင် အလေးအနက် ပန်ကြားအပ်ပါသည်။
ဤသို့ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ကြသော၊ ဆက်လက်ကြိုးပမ်းနေကြသော သူရဲကောင်းအပေါင်းအားလည်း အထူး တလည်ဂုဏ်ပြုအပ်ပါသည်။ တိုက်ပွဲတွင် အသက်၊ သွေး၊ ချွေး၊ ကိုယ်အင်္ဂါစွန့်လွှတ် အနစ်နာခံခဲ့ကြသူ အပေါင်းအားလည်း ဦးညွှတ်အလေးပြုပါသည်။
